Po raz pierwszy Izbica wzmiankowana jest w źródłach w 1419 roku, jako wieś włączona wówczas do parafii w Krasnymstawie. Mimo erygowania w 1544 roku parafii w Tarnogórze i nadania jej plebanowi 1/4 łana pola w Izbicy, pozostaje ona nadal w parafii krasnostawskiej i dopiero wizytacja biskupa z 1492 roku notuje wieś Izbicę w parafii tarnogórskiej. Wieś Izbicę dzieliła od miasta Tarnogóry rzeka Wieprz, są to więc dwa osiedla sprzężone. W 1750 roku ówczesny starosta tarnogórski Antoni Granowski uzyskał przywilej Króla Augusta III na lokację miasta Izbicy dla osiedlenia w nim Żydów wyrugowanych z Tarnogóry. W roku 1754 uzyskał też przywilej na jarmarki w Izbicy.
Izbica była w tym czasie najmniejszym miasteczkiem w naszym regionie, mając zaledwie 25 domów wyłącznie żydowskich, w tym 5 zajezdnych oraz 3 browary. Energiczna działalność handlowa i rzemieślnicza Żydów spowodowała szybki rozwój miasteczka, zwłaszcza po zbudowaniu w 1835 roku szosy z Lublina do Zamościa. 1860 roku Izbica liczyła 1450 mieszkańców, samych Żydów; miała 117 domów, w tym 80 murowanych oraz murowaną bożnicę. Szybko też rozwinęło się rzemiosło a nawet przemysł. Zbudowano duży młyn drewniany o 6 kamieniach, tartak, fabrykę mebli giętych, garbarnię, wytwórnię grzebieni. Nie zachowały się domy z pierwotnej zabudowy Izbicy. Istniejące jeszcze starsze domy murowane są gruntownie przerobione, ostatni dwurodzinny dom drewniany z I-szej połowy XIX wieku został rozebrany w 1968 roku. Zachowały się w Izbicy do dziś dwa domy żydowskie z tzw. "kuczkami" - kultowymi pomieszczeniami do modlitw. 
Najstarszy plan miasta pochodzi z 1839 roku i przedstawia układ przestrzenny jaki Izbica otrzymała w chwili lokacji. Podstawą założenia był prostokątny rynek o bokach 140 x 100 m, oparty o trakt zamojski i drogę do położonej za rzeką Wieprz Tarnogóry. Sieć uliczna poza rynkiem nie rozwinęła się, nie było takiej potrzeby ani nie sprzyjały temu warunki terenowe, całkowity bowiem obszar gruntów miejskich wynosił zaledwie 16 morgów.
Istniały natomiast tendencje zabudowywania obszernego rynku, na którym Żydzi wznosili budynki mieszkalne, a zwłaszcza handlowe, zapewne typowe żydowskie "budy". Zabudowa ta w połowie XIX wieku została przez ówczesne władze zniesiona jako szpecąca miasteczko położone przy ważnym i ruchliwym trakcie. Pierwotny układ urbanistyczny jest czytelny w terenie i z nieznacznymi korektami możliwy do utrzymania w warunkach dzisiejszych. Izbica utraciła prawa miejskie w 1869 roku. Wówczas też zlikwidowano istniejącą do tego czasu gminę, a Izbicę, już jako osadę włączono do gminy Tarnogóra. Zmiany te nie zahamowały rozwoju Izbicy, która w okresie międzywojennym liczyła ponad 3 tysiące mieszkańców, w tym ponad 93 % Żydów, miała 92 rzemieślników i kilka zakładów przemysłowych. Była tu również klinkiernia, zbudowana w 1929 roku, czynna do dziś. Izbica jest jednym z nielicznych miasteczek, które w czasie okupacji zostało całkowicie wyludnione po wymordowaniu przez Niemców i wywiezieniu do Bełżca ludności żydowskiej. 

Izbica jest dziś miasteczkiem dzielącym się funkcjami administracyjnymi i gospodarczymi z Tarnogórą, od której dzieli ją tylko rzeka Wieprz. W Izbicy mieści się Urząd Gminy, Poczta, Dom Towarowy, Klinkiernia. W Tarnogórze mieści się parafia Rzymsko - Katolicka oraz Polsko - Katolicka, Liceum Ogólnokształcące, Gminny Ośrodek Kultury i Lecznica Weterynaryjna.

.